Filokartystyka

Port i stocznia rzeczna

Radziwie położone jest w dolinie na lewym brzegu Wisły.

W roku 1838 pobudowano most łyżwowy łączący Radziwie z Płockiem, w 1916 most stały drewniany, a w 1938 kolejny stalowy, istniejący do dziś. Radziwie przeniosło się w tym okresie w rejon zbiegu ulic Popłacińskiej, Kolejowej i Dobrzykowskiej, wiodących do mostu. Powstały pierwsze budynki murowane zlokalizowane przy ulicy Kolejowej. Przy niej zaczęły rozwijać się handel, usługi, wzniesiono pierwsze budynki użyteczności publicznej. Najważniejsze zajęcia ludności związane były z Wisłą i transportem lądowym. Tradycje budowy łodzi w tej dzielnicy sięgają przełomu XIX i XX wieku. Większość radziwian w przeszłości to oryle (pomocnicy flisaków), piaskarze, żwirnicy, wikliniarze, rybacy i furmani.1

Feldpostkarte

Wyżej pocztówka wydawcy niemieckiego z około 1915 roku.

Położenie Płocka uniemożliwiało budowę portu po prawej stronie Wisły i dlatego w 1919 roku podjęto decyzję o budowie portu w Radziwiu. Władze Płocka rozpoczęły budowę własnym kosztem licząc na to, że przyczyni się on do rozwoju przemysłu i handlu w mieście. Dopiero w trakcie prowadzenia robót budowę portu przejęło Ministerstwo Robót Publicznych na rachunek skarbu. Wykonano wtedy baseny, które później wykorzystała stocznia.

Płock. Widok ze starego portu. Nakł. B-ci Detrychów w Płocku.

"Widok ze starego portu" na pocztówce wydanej nakładem B-ci Detrychów w Płocku ok. 1930 roku.

Miasto Płock wystąpiło o przyłączenie Radziwia, szeroko i rzetelnie uzasadniając wniosek. Od 1923 roku Radziwie stanowi jedną z dzielnic Płocka. Nie poprawiło to zbyt warunków życia mieszkańców. Jedne źródła mówią, że przyłączenie przyniosło tylko niewielkie inwestycje. Inne oceniają ten czas jako intensywny rozwój przemysłu. Zaliczyć do nich można port, stocznię rzeczną, elektrownię, doprowadzenie kolei. Oprócz tego funkcjonowały prywatne warsztaty szkutnicze budowy i remontu berlinek, barek rzecznych oraz trzy tartaki. W 1937 roku powstała Płocka Stocznia Rzeczna.

Po wybuchu II wojny światowej stocznię zajęli Niemcy, którzy rozbudowali i zmodernizowali stocznię. Produkowali w niej kutry wojskowe i elementy do łodzi podwodnych.

Po wojnie funkcjonował tam niezależny warsztat naprawiający kutry i holowniki.

W 1951 roku reaktywowano Płocka Stocznię Rzeczną z zatrudnieniem wynoszącym 300 osób.

Płock. Stocznia rzeczna. Biuro Wydawnicze Ruch, fot. A. Zborski

"Płock Stocznia rzeczna" to opis pocztówki fotograficznej wydanej przez Biuro Wydawnicze Ruch w połowie lat sześćdziesiątych XX w. Fotografia A. Zborskiego.

W latach 60 XX wieku była to już prężna firma zatrudniająca 700 osób załogi, w której budowano małe statki do przewozu towarów masowych i barki motorowe. Ponadto remontowane były barki, holowniki, pogłębiarki, statki pasażerskie i produkowane konstrukcje stalowe. W latach świetności stocznia była największą w Polsce fabryką produkującą jednostki rzeczne. Port nazywany "starym" portem w Radziwiu został zasypany w latach 1987/88. (LB, sierpień 2011)

1  Szymański, J.: Płock-Radziwie Stare fotografie i widokówki. TMR. Płock, 2008

< poprzedni artykułkolejny artykuł >

do góry

 

Liczba wejść:

Pocztówki Płockie. Wszelkie prawa zastrzeżone.